فرصت

ای زنی که درون ِ آینده،
درون فلفل و دانه های انار منزل کرده ای،
به من کشوری بده...
تا مجبور شوم،
تمام ِ کشورها را فراموش کنم...
و به من فرصت بده،
تا از این چهره ی اندلسی،
این صدای اندلسی،
این مرگ ِ اندلسی،
که از هر سو می آید
دوری کنم...

بگذار فرصت پیدا کنم،
تا آمدن ِ سیل را پیشگویی کنم...

ای زنی که در میان ِ کتاب های جادو
حکاکی شده ای!

پیش از آمدنت جهان، نثر بود،
حالا شعر متولد می شود...

نزار قبانی

ستاره سیاه...