ستاره سیاه
بی هیچ نام میآیی
اما تمام نامهای جهان با توست
وقت غروب نامت دلتنگیست
وقتی شبانه
چون روحی عریان میآیی
نام تو وسوسه است
زیر درخت سیب نامت حواست
و چون به ناگزیر
با اولین نفس که سحر میزند میگریزی
نام گریزناکت
رویاست...
حسین منزوی
برچسب:
نویسنده: کیان حبیبی