بخشی از نمایشنامه مکبث

دریغا سرزمین نگونبخت که از به یاد آوردن خود بیمناک است.
کجا میتوانیم آن را سرزمین مادری بنامیم که گورستان ماست؛ آنجاکه جز «از همهجا بیخبران» را خنده بر لب نمیتوان دید، آنجاکه آه و ناله و فریادهایِ آسمانشکاف را گوش شنوایی نیست، آنجاکه اندوه جانکاه چیزیست همه جایاب...

و چون ناقوس عزا به نوا در آید، کمتر میپرسند از برای کیست...

ویلیام شکسپیر
مکبث

ستاره سیاه...