دلتنگیهای آدمی را
باد ترانهای میخواند
رؤیاهایش را آسمانِ پُرستاره نادیده میگیرد
و هر دانهی برفی،
به اشکی نریخته میمانَد
سکوت
سرشار از سخنانِ ناگفته است
از حرکاتِ ناکرده
اعتراف به عشقهای نهان
و شگفتیهای بر زبان نیامده
در این سکوت
حقیقتِ ما نهفته است
حقیقتِ تو و من...
مارگوت بیکل
ترجمه: احمد شاملو و محمّد زرینبال
ما را در سایت ستاره سیاه دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 172