ستاره سیاه

می دانی؛مردها خیلی مظلومند،خسته که می شوند،از همه جا که می بُرند،گریه نمی کنند،داد نمی زنند،بغضی خُفته راهِ گلویشان را می بندد،سکوت می شود تمامِ کلامشان،تمام ِدردشان را تویِ دلشان چال میکنند،گاهی هم رویِ کاغذ میاورندxa0و تنهایِشان را با فنجانی قهوه یِ تلخ تقسیم می کنند،دیگر نه ته ریش می گذارند و نه حوصله اصلاحِ صورتشان را دارند،لبِ آستینشان را تا نمی زنند،عطرِ تلخ و گرمِ همیشگیِ شان سرد می شود،وسیله یِ حمل و نقلشان می شود پاهایشان،نه تاکسی،نه اتوبوس،نه متروxa0هیچکدام تسکین نمی دهند کلافگیِ شان ر...

ادامه مطلب